Krakowski Klub Filozoficzny Kalokagatia

Ostatni weekend kwietnia zaowocował w historyczne dla naszego klubu wydarzenia. W sobotę (26 kwietnia) przeprowadziliśmy pierwsze warsztaty dyskusji dla dorosłych w ramach festiwalu Slot Day w Krakowie ( https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2025/04/slot-day-w-krakowie-warsztaty-dyskusji.html ). W niedzielę zainaugurowaliśmy z kolei cykl dyżurów filozoficznych, który połączyliśmy z zebraniem zarządu. Nasz klub reprezentowało 4 członków: Ola, Denis, Grzegorz i Michał. Dołączył do nas Łukasz, którego poznaliśmy i zaprosiliśmy dzień wcześniej. Dziękujemy Mu pięknie za obecność. Posiedzenie trwało ponad 4 godziny, i zaczęło się w sposób niestandardowy, albowiem od… spotkania autorskiego z poetką Iryną Kotlarską-Fesiuk. Filozofowie lubią poezję (mamy wśród nas twórców) i był to dla nas doskonały wstęp do filozofowania. Temat dyskusji zaproponował Łukasz. Rozmawialiśmy więc o hierarchii wartości. Szkicowa refleksja była następująca: psychologia nie zajmuje się wartościami, co stanowi pole ...

Sobota, 26 kwietnia była ważnym dniem w historii Kalokagatii. Na zaproszenie organizatorów „Slot Day w Krakowie” mieliśmy przyjemność i zaszczyt przeprowadzić pierwsze filozoficzne warsztaty dyskusji dla młodzieży i dorosłych. Zatytułowaliśmy je „O otwartości i autentyczności kiedyś i dziś”. Nasz klub reprezentowali Ola, Denis i Michał. Wspólnie z nami w rozmowie uczestniczyło 10 osób, co uznajemy za sukces. Debata trwała niespełna 2 godziny. Warto podkreślić, że dla Oli były to już drugie warsztaty tego dnia, albowiem wcześniej prowadziła zajęcia dla dzieci jako Filozosia. Po krótkim przedstawieniu się, przeszliśmy do dyskusji. Zaczęliśmy od zadania pytania zebranym, co dla nich znaczy otwartość i autentyczność. Wspólnie szukaliśmy ustalenia relacji pomiędzy nimi. Doszliśmy do wniosku, że otwartość sprzyja autentyczności. Drugą konkluzją, wcale nieoczywistą, była ta, że można być w pełni autentycznym w spotkaniu z drugim człowiekiem, chociaż ta autentyczność potrafi przejawiać się w r...

Wczoraj, w sobotę, 12 kwietnia, w wieku 87 lat zmarł o. Prof. Jan Andrzej Kłoczowski OP. Popularnie nazywanego „Kłocza” znałem z dwóch Jego aktywności: jako uczestnik mszy św., które odprawiał co tydzień w niedzielę w kościele Dominikanów o godz. 12 oraz student filozofii na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II, gdzie chodziłem na prowadzone przez Niego wykłady obowiązkowe z filozofii religii oraz wszystkie wykłady monograficzne (dobrowolne – razem 4). Swój stosunek do religii określiłbym jako szukający. Studia filozoficzne na katolickiej uczelni ugruntowały mnie, że przynajmniej moja droga do wiary musi prowadzić przez rozum. Uczestnictwo w nabożeństwach koncelebrowanych przez o. Kłoczowskiego z pewnością do tego celu mnie przybliżało. W swoim życiu nie spotkałem wybitniejszego kaznodziei niż „Kłocz”. W tej materii zmarły był niedoścignionym mistrzem. Kazania o. Kłoczowskiego były długie (co najmniej kilkanaście minut), ale nigdy przegadane. Mówił „z głowy”, nie czytał z kartki. Dawa...

We wtorek, 8 kwietnia odbyło się kolejne „Spotkanie z filozofami”. W dyskusji wzięło udział 5 osób: Ola, Sandra, Grzegorz, Kamil i Michał. Rozmowie przysłuchiwało się kilku sympatyków klubu. Kontynuując wątek z marcowej debaty o bliskości, tym razem skupiliśmy się wyłącznie na przyjaźni. Staraliśmy się znaleźć odpowiedzi, w jakich okolicznościach przyjaźń się zaczyna (rodzi), a w jakich kończy (umiera). Dosyć szybko zgodziliśmy się, że ludzi przyciągają do siebie podobieństwa, nie przeciwieństwa. Już jedna razem podzielana pasja jest atutem, a im więcej wspólnych zainteresowań tym lepiej. Jako przykład został podany sport, który ma wybitnie jednoczący charakter: zarówno na poziomie makro (cały naród ogląda mecz swojej reprezentacji i ją dopinguje), ale przede wszystkim w skali mikro. Akurat tak się składa, że męscy członkowie Kalokagatii dosyć często wspólnie kibicują (zarówno na stadionie, jak i przed telewizorem), więc są w tym względzie praktykami. Chociaż grupowe przeżywanie emocji...

W ostatnim tekście na blogu opisaliśmy historię Kalokagatii ( https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2025/04/historia-kalokagatii.html ). Nasze oczy są jednak zwrócone głównie w stronę przyszłości. Uwidoczniło się to w trakcie niedzielnego zebrania zarządu, które odbyło się 6 kwietnia. Posiedzenie trwało 4 godziny, i obfitowało w planowanie kolejnych ważnych wydarzeń. W spotkaniu wzięło udział 5 członków Kalokagatii: Marzena, Ola, Sandra, Grzegorz i Michał. Towarzyszyła nam grzecznie 9-letnia Sandra, która ma wielki potencjał na zostanie filozofką. Powody do zwołania zebrania zarządu były co najmniej dwa. Po pierwsze, dawno się nie widzieliśmy (2 miesiące); po drugie, dotarła do nas miła wiadomość ze szwalni o tym, że uszyte zostały i są gotowe do odbioru bluzy i podkoszulki z najnowszej kolekcji ubraniowej pod marką Kalokagatii. Gdy zebraliśmy się już wszyscy, mogliśmy przejść do rozpakowywania prezentów. Do tej magicznej chwili dopasowała się nawet pogoda, która w miniony weekend by...

Dzisiejszy tekst jest setnym wpisem opublikowanym na blogu Krakowskiego Klubu Filozoficznego Kalokagatia. Postanowiłem uczcić ten jubileusz artykułem o historii naszego przedsięwzięcia. Patrzymy odważnie w przyszłość, ale warto też czasem wrócić do przeszłości, by zobaczyć, jak długą drogę przeszliśmy. A początki łatwe nie były 😊 Wszystko zaczęło się 23 września 2016 r. Wtedy, o godzinie 15.43, wysłałem maila do osób, które studiowały ze mną filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej (późniejsza nazwa tej uczelni to Uniwersytet Papieski Jana Pawła II). Treść wiadomości była następująca: Cześć wszystkim Mam nadzieję, że mnie pamiętacie, ja w każdym razie Was tak. W październiku minie 11 lat, odkąd zaczęliśmy studia, i 6 odkąd oficjalnie powinniśmy je skończyć z tytułem magistra. Wiem, że niezbyt to okrągłe rocznice, ale… Co myślicie o organizacji spotkania całego naszego rocznika, w miłych okolicznościach? Byłaby to doskonała okazja do odnowienia kontaktów, powspominania starych dob...

Nieprzypadkowo tytułuję swój artykuł „Wspomnienie o JPIII”. Przywoływanie osoby Jana Pawła II za pomocą tego skrótu było czymś bardzo rozpowszechnionym w ostatnich latach Jego życia oraz krótko po śmierci, a mnie oraz osoby w wieku zbliżonym do mojego określano mianem „pokolenia JPII”. Dzisiaj (2 kwietnia 2025 r.), w dniu dwudziestej (trudno w to uwierzyć!) rocznicy śmierci Karola Wojtyły pragnę podzielić się swoim wspomnieniem tamtego, już tak odległego dnia, w którym świat nagle wydawał się przybrać całkowicie inne oblicze – ciche, natchnione, a nawet mistyczne. Zanim przystąpię do dzielenia się osobistymi przeżyciami, warto krótko przywołać sylwetkę biograficzną tego Człowieka. Lolek – jak był nazywany w dzieciństwie – urodził się w Wadowicach 18 maja 1920 roku. Wcześnie stracił mamę, miał też dwójkę rodzeństwa (Olga – żyła 16 godzin; Edmund – został lekarzem i zmarł w wieku 26 lat na szkarlatynę, zaraziwszy się podczas pracy w szpitalu). Chłopca wychowywał ojciec. Młody Karol uwiel...