Krakowski Klub Filozoficzny Kalokagatia

We wtorek, 11 marca odbyło się kolejne „Spotkanie z filozofami”. W wydarzeniu wzięły udział 4 osoby: Ola, Sandra, Grzegorz i Michał. Tym razem rozmawialiśmy o bliskości. A dokładniej rzecz ujmując, o bliskości w relacji. Przed debatą nie wiedzieliśmy dokładnie, w którym kierunku potoczy się konwersacja. Odpowiednie światło na sprawę rzuciła Sandra, która zaproponowała temat. Motywem przewodnim była więc przyjaźń (bliskość w przyjaźni). Od razu zwróciliśmy uwagę, że są różne rodzaje przyjaźni, i z pewnością nie jest łatwo zdefiniować, czym ona tak naprawdę jest. Staraliśmy się w ciągu półtorej godziny wskazać pewne punkty wspólne. Zgodnie uznaliśmy, że przyjaźń powinna być dwustronna i autentyczna. Możemy polegać na przyjacielu, i w pełni mu ufamy, nawet bez sprawdzania. W przyjaźni wyraźnie zaznaczamy, że druga osoba jest dla nas ważna, ale sami też chcemy czuć się ważni dla niej, i ta potrzeba jest naturalna. W przyjaźni powstaje niezwykle istotny komponent ofiarowania się drugiej oso...

Powszechny stereotyp filozofii jako czegoś zbyt trudnego, interesującego tylko wybranych i zrozumiałego przez nielicznych, powoduje, że obecność filozofii w kulturze (oraz popkulturze) jest niewielka. Każda próba przełamania tego schematu zasługuję na pochwałę i uznanie, ale też krytyczny namysł. Bardzo ucieszyła nas wiadomość, że uznany reżyser Jan Klata postanowił wystawić w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie przedstawienie „Państwo” na podstawie słynnego dzieła Platona. My, niżej podpisani, Ola i Michał oglądaliśmy spektakl w różnych odstępach czasowych. Bardzo nas zaintrygował, więc postanowiliśmy spisać swoje wrażenia, jednak nie w formie dwóch osobnych recenzji, ale dialogu. Michał : Pomysł wystawienia „Państwa” Platona uważam za znakomity. Jest to jedno z najważniejszych dzieł filozoficznych, którego głównym tematem jest sprawiedliwość, ale wątków pobocznych i wciąż aktualnych jest całe mnóstwo. Zanim przejdziemy do nich, warto zatrzymać się nad formą spektaklu, która j...

Paolo Sorrentino jest moim ulubionym współczesnym reżyserem filmowym. „Wielkie piękno”, jego opus magnum traktuję jako najlepszy obraz XXI wieku. Swój podziw dla tego dzieła wyraziłem w osobnym tekście, który opublikowałem prawie 7 lat temu na swoim prywatnym blogu. https://trwoga.blogspot.com/2018/06/wielkie-piekno-autentycznosci.html Moja miłość do Włocha nie jest jednak ślepa, i ze smutkiem zauważam, że od czasu historii o Jepie Gambardelli, twórca z Neapolu nie może się nawet zbliżyć do filmowego ideału. „Młodość” jeszcze była urzekająca (acz poziom niżej od „Wielkiego piękna”), lecz obraz „Oni” zawiódł mnie strasznie, i traktuję go jako wydmuszkę i zwiastun obniżki formy. Żadne narzekania nie zmieniają jednak mojego nastawienia, i do każdej nowej produkcji Sorrentino podchodzę z wielkimi oczekiwaniami. W końcu ciągle to dla mnie geniusz i wizjoner kina. „Bogini Partenope” zadowoli zarówno miłośników, jak i krytyków Włocha. Nie jest to wybitna ekranizacja na miarę „Wielkiego piękna...