O szklance do połowy pełnej

Oglądam bardzo dużo filmów dokumentalnych i jeden z nich zainspirował mnie do napisania tego niedługiego tekstu. Dzieło „Żyć pełnią życia” (reżyseria: Sky Bergman) oddaje głos ponad 75-letnim seniorom z różnych klas społecznych, którzy przedstawiają swój pomysł na szczęśliwe życie. Wśród licznych odpowiedzi, jedna powtarzała się najczęściej. „Należy się cieszyć z tego, co się ma, a nie martwić tym, czego się nie ma”.

Inaczej mówiąc (i parafrazując sławne filozoficzne powiedzenie): „dlaczego szklanka jest bardziej do połowy pełna niż do połowy pusta”.

Prawie 1/3 mojego życia pracowałem jako dziennikarz sportowy. Spełniłem tym samym swoje marzenie z dzieciństwa, gdyż jestem kibicem od małego, a na mecze Cracovii chodziłem, zanim w ogóle poszedłem do szkoły. Najpierw interesując się sportem, a potem zajmując się nim zawodowo, widziałem i wiedziałem, że kluczową rolę w odniesieniu sukcesu pełni ambicja.

Dewiza olimpijska brzmi „Citius, altius, fortius” (szybciej, wyżej, mocniej). Fundamentem sportu jest pobijanie kolejnych rekordów, przekraczanie siebie. Ale też przesuwanie granic ludzkiego organizmu.

W rywalizacji atletów szklanka jest więc zawsze do połowy pusta. Zawodnicy nie tylko powinni chcieć osiągnąć lepszy wynik, ale wręcz muszą do tego dążyć. Trzeba być nienasyconym, wiecznie spragnionym.

W takim myśleniu dojrzewałem i dorosłem. Aż kryzys na rynku prasy „pomógł” mi zmienić zawód na znacznie spokojniejszy i daleki od sportu. Od tego momentu, stopniowo przeobrażeniu uległo też moje nastawienie.

Wróćmy do filmu. Popularne (i jednak trochę trafne) porzekadło mówi, że starość się Bogu nie udała. Choroby i pewne zniedołężnienie fizyczne dotkną wszystkich. Ale jednak w naszym otoczeniu z pewnością możemy spotkać osoby, które, będąc w zaawansowanym wieku, potrafią emanować energią i życzliwością. Seniorzy z obrazu wiedzą, że ich życie zbliża się ku końcowi. Głupio byłoby myśleć inaczej. Ale to nie przeszkadza im zachować pogody ducha, uśmiechu na twarzy.

Też tak chciałbym…

Dlatego wierzę nie tylko im, ale przede wszystkim swojej ukochanej Babci Wandzie (w kwietniu będzie obchodziła 92. urodziny!) na słowo, że lekarstwem jest właściwe podejście. Radować się i być wdzięcznym za wszystko, szukać wokół siebie dobra i piękna. Pielęgnować to, co wartościowe, i czyni nas szczęśliwymi.

W teorii proste, w praktyce bardzo trudne. Nie wiem, na co zachoruję, na niektóre sprawy mam jednak wpływ. Chociaż za 40 lat intensywne spacerowanie, pielgrzymowanie na Camino, jazda na rowerze, pływanie, czyli wszystko, co kocham, będzie dla mnie znacznie trudniejsze (acz nie niemożliwe), to jednak będę chciał uniknąć zgorzknienia, rezygnacji, frustracji, gniewu, beznadziei, bezsilności i żalu.

Łatwiej będzie to osiągnąć ze szklanką do połowy pełną, czyli ciesząc się z tego, co się ma, a nie martwić, tym czego się nie ma. Szczęście jest bowiem ważniejsze od sukcesów (sportowych i każdych innych).

Michał

 

PS Często przed napisaniem tekstu na bloga, pytam się swoich znajomych o zdanie, co sądzą na wybrany temat. Chcę porównać różne opinie. Jeden rodzaj odpowiedzi tym razem mnie zaskoczył, bowiem sondę o szklankę wody wiązali z optymizmem (do połowy pełna) lub pesymizmem (do połowy pusta). Wydawało mi się zawsze, że to powiedzenie dotyczy raczej teraźniejszości (nastawienia tu i teraz), lecz, jak się okazało, trochę racji mieli moi rozmówcy, bowiem nieoczekiwanie, sam dla siebie, spojrzałem w tym artykule w odległą przyszłość.

Dziękuję Wam pięknie za to odświeżające dla mnie spojrzenie.