Krakowski Klub Filozoficzny Kalokagatia

We wtorek, 11 marca odbyło się kolejne „Spotkanie z filozofami”. W wydarzeniu wzięły udział 4 osoby: Ola, Sandra, Grzegorz i Michał. Tym razem rozmawialiśmy o bliskości. A dokładniej rzecz ujmując, o bliskości w relacji. Przed debatą nie wiedzieliśmy dokładnie, w którym kierunku potoczy się konwersacja. Odpowiednie światło na sprawę rzuciła Sandra, która zaproponowała temat. Motywem przewodnim była więc przyjaźń (bliskość w przyjaźni). Od razu zwróciliśmy uwagę, że są różne rodzaje przyjaźni, i z pewnością nie jest łatwo zdefiniować, czym ona tak naprawdę jest. Staraliśmy się w ciągu półtorej godziny wskazać pewne punkty wspólne. Zgodnie uznaliśmy, że przyjaźń powinna być dwustronna i autentyczna. Możemy polegać na przyjacielu, i w pełni mu ufamy, nawet bez sprawdzania. W przyjaźni wyraźnie zaznaczamy, że druga osoba jest dla nas ważna, ale sami też chcemy czuć się ważni dla niej, i ta potrzeba jest naturalna. W przyjaźni powstaje niezwykle istotny komponent ofiarowania się drugiej oso...

Powszechny stereotyp filozofii jako czegoś zbyt trudnego, interesującego tylko wybranych i zrozumiałego przez nielicznych, powoduje, że obecność filozofii w kulturze (oraz popkulturze) jest niewielka. Każda próba przełamania tego schematu zasługuję na pochwałę i uznanie, ale też krytyczny namysł. Bardzo ucieszyła nas wiadomość, że uznany reżyser Jan Klata postanowił wystawić w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie przedstawienie „Państwo” na podstawie słynnego dzieła Platona. My, niżej podpisani, Ola i Michał oglądaliśmy spektakl w różnych odstępach czasowych. Bardzo nas zaintrygował, więc postanowiliśmy spisać swoje wrażenia, jednak nie w formie dwóch osobnych recenzji, ale dialogu. Michał : Pomysł wystawienia „Państwa” Platona uważam za znakomity. Jest to jedno z najważniejszych dzieł filozoficznych, którego głównym tematem jest sprawiedliwość, ale wątków pobocznych i wciąż aktualnych jest całe mnóstwo. Zanim przejdziemy do nich, warto zatrzymać się nad formą spektaklu, która j...

Paolo Sorrentino jest moim ulubionym współczesnym reżyserem filmowym. „Wielkie piękno”, jego opus magnum traktuję jako najlepszy obraz XXI wieku. Swój podziw dla tego dzieła wyraziłem w osobnym tekście, który opublikowałem prawie 7 lat temu na swoim prywatnym blogu. https://trwoga.blogspot.com/2018/06/wielkie-piekno-autentycznosci.html Moja miłość do Włocha nie jest jednak ślepa, i ze smutkiem zauważam, że od czasu historii o Jepie Gambardelli, twórca z Neapolu nie może się nawet zbliżyć do filmowego ideału. „Młodość” jeszcze była urzekająca (acz poziom niżej od „Wielkiego piękna”), lecz obraz „Oni” zawiódł mnie strasznie, i traktuję go jako wydmuszkę i zwiastun obniżki formy. Żadne narzekania nie zmieniają jednak mojego nastawienia, i do każdej nowej produkcji Sorrentino podchodzę z wielkimi oczekiwaniami. W końcu ciągle to dla mnie geniusz i wizjoner kina. „Bogini Partenope” zadowoli zarówno miłośników, jak i krytyków Włocha. Nie jest to wybitna ekranizacja na miarę „Wielkiego piękna...

W czwartek, 20 lutego odbyło się kolejne „Spotkanie z filozofami”. W wydarzeniu wzięło udział 7 osób: Marzena, Sandra, Ola, Denis, Grzegorz, Mateusz i Michał. Tym razem rozmawialiśmy o życiu. Temat mógłby się wydawać błahy, przegadany już wystarczająco lub zbyt ogólny. Jednak wysoka temperatura dyskusji udowodniła, że dla miłośników filozofowania jest to zagadnienie ciągle aktualne, wręcz esencjonalne i podstawowe. Inspiracją do podjęcia tego wątku był tekst opublikowany na naszym blogu w ubiegłym tygodniu, w którym z pytaniem „czym jest życie” zmierzyło się 9 miłośników dobra i piękna. https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2025/02/czym-jest-zycie.html Sławna łacińska sentencja głosi „quot capita, tot sententiae” (ile głów, tyle zdań). Chociaż wszyscy pisaliśmy niezależnie od siebie, to jedna odpowiedź się powtórzyła: życie jest darem, i od tego zagadnienia rozpoczęliśmy czwartkową debatę. Od razu wskazaliśmy, że dar to przedziwny, niełatwy do wytłumaczenia, albowiem życie jest pewną ...

Inspiracją do kolejnego tekstu była znaleziona w Internecie notka rozesłana na grupowym czacie przez Sandrę, w której kolejni filozofowie i twórcy odpowiadają na pytanie, czym według nich jest życie. Tak bardzo nas wszystkich zainteresowało to zagadnienie, że postanowiliśmy podzielić się znaleziskiem na naszym blogu. Jednak chcieliśmy to zrobić po swojemu. Dlatego opinie autorytetów stanowią dla nas tylko punkt wyjścia do przedstawienia własnych odpowiedzi. Zaprosiliśmy do tego filozoficznego wyzwania także naszych przyjaciół, by zmierzyli się z tym ponadczasowym i multidyscyplinarnym problemem. Dziękujemy im pięknie za ich cenny głos. Czym jest życie? Bernadeta : Myślę, że życie jest darem. Dzięki temu mamy sposobność poznawać ludzi i miejsca, które nas kształtują. Marzena : Życie to nieustanna walka – o szczęście, miłość, zdrowie i spokój. To ring, na którym ścierają się skrajne emocje, wystawiane na próbę w grze o najwyższą stawkę. Czasem wygraną jest harmonia, a czasem porażka smak...

Po kilku tygodniach przerwy, spowodowanej feriami szkolnymi oraz sezonem grypowym, Kalokagatia wznawia swoją działalność. W piątek, 7 lutego odbyło się kolejne zebranie zarządu. Trwało ono 5 godzin i podjętych zostało wiele ważnych decyzji. W spotkaniu udział wzięło 6 osób: Marzena, Ola, Sandra, Denis, Grzegorz i Michał. Szczególnie ucieszyła nas obecność dawno nie widzianej Marzeny, którą nieustannie wspieramy we wszystkich jej życiowych sprawach. Obecny rok zapowiada się dla naszego klubu naprawdę niezwykle interesująco. Finalizujemy temat nowych bluz oraz podkoszulków z logiem Kalokagatii, które dzięki Denisowi zostanie odświeżone. Musieliśmy się zastanowić, czy wybieramy jeden kolor dla wszystkich, czy każdy będzie miał strój w swoim ulubionym odcieniu. Rozwiązaliśmy ten dylemat w najlepszy możliwy sposób, łącząc oba pomysły. Razem kupujemy bluzy w kolorze granatowym, a chętni mają możliwość dokupienia odzieży w innej barwie. Sukcesy ostatnich spotkań integracyjnych zachęcają nas d...

Niedawno obejrzałem po raz kolejny jeden z moich ulubionych filmów – rosyjskoukraińską tragikomedię „Chapiteau-show”. Ten wielowarstwowy film składa się z czterech przeplatających się nowel, wypełnionych teatralną hiperbolizacją postaci i filozoficznymi podtekstami. Bohaterami pierwszej części są młoda dziewczyna Wiera i mężczyzna z internetowym pseudonimem „Cyberwędrowiec”. Przez długi czas pisali do siebie online, ale nigdy nie spotkali się w rzeczywistości, ani nawet nie wymienili zdjęciami. Dla Cyberwędrowca Wiera była muzą i źródłem inspiracji, ratunkiem przed samotnością. Ona widziała w nim niezwykłego i głębokiego człowieka, który rozumie ją lepiej niż inni. Ich interakcja stworzyła iluzję bliskości i duchowej więzi, ale to przywiązanie istniało wyłącznie w przestrzeni wirtualnej. Jednak rodzice Wiery zabronili jej korzystania z Internetu, ponieważ uważali ją za uzależnioną od sieci. Wtedy Wiera zaproponowała Cyberwędrowcowi, by jednak spotkali się w rzeczywistości, aby mogli ko...