Krakowski Klub Filozoficzny Kalokagatia

W poniedziałek, 28 października odbyło się kolejne „Spotkanie z filozofami”. Tym razem rozmawialiśmy o tym, co to znaczy „być sobą”. Od razu zwróciliśmy uwagę, że bycie sobą, jakkolwiek wydaje się być najprostszą czynnością na świecie, wcale tak łatwe nie jest. Nieustannie staramy się przypodobać innym, zyskać ich uwagę, uznanie i życzliwość. Udajemy szczęśliwych, chociaż wcale tak się nie czujemy. Jak więc tak naprawdę „być sobą”? Pierwszy krok ku temu, to zrozumieć samego siebie, poznać swój świat wewnętrzny – emocje, psychikę. Tę wiedzę należy przekuć w działanie, które nas definiuje i uczyni nas autentycznymi. Stanie się tak, kiedy postępujemy zgodnie ze swoimi przekonaniami, które należy w sobie wykształcić, acz w tym procesie formowania swój wpływ mają też czynniki zewnętrzne. Wskazaliśmy tym samym na wielką rolę wychowania (kolejny głos w dyskusji, co jest ważniejsze: geny czy właśnie wychowanie). Bycie sobą byłoby więc w istocie byciem w zgodzie ze sobą (swoimi przekonaniami). ...

W poniedziałek, 14 października obchodziliśmy Dzień Edukacji Narodowej. Postanowiliśmy uczcić to święto dyskusją na temat edukacji filozoficznej w ramach naszego internetowego cyklu „Spotkanie z filozofami”. Na wydarzenie zaprosiliśmy Kamila, który jest filozofem z wykształcenia oraz nauczycielem z zawodu. Nasz gość wniósł bardzo wiele do rozmowy, i mamy nadzieję, że od teraz będzie pojawiał się regularnie. Oprócz niego aktywnie w konwersacji brali udział Ola (także nauczycielka, prowadziła zajęcia filozoficzne w szkole podstawowej), Grzegorz i Michał. Edukacja filozoficzna jest ideą bliską wszystkim członkom Kalokagatii. Świadczą o tym chociażby dwa artykuły opublikowane na blogu (napisała je Ola). Bardzo zależy nam na popularyzacji filozofii w szkołach. Często dyskutujemy o tym na naszych zebraniach. W poniedziałek po raz pierwszy mieliśmy okazję przedyskutować temat publicznie. https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2023/01/tak-dla-filozofii-w-szkole.html https://kalokagatiakrakow.b...

We wtorek, 1 października po 5-miesięcznej przerwie wznowiliśmy internetowy cykl „Spotkanie z filozofami”. Posiedzenie było bardzo udane, i teraz powinniśmy organizować podobne wydarzenia z większą częstotliwością. Po sukcesie wcześniejszej debaty, postanowiliśmy już definitywnie wybrać platformę Google Meet, uznając, że jej zalety znacznie przewyższają nieliczne wady. Tematem wtorkowej rozmowy było zagadnienie: „Czy Istnienie jest cierpieniem?”. Problematykę zgłosiła Ola P., która zadebiutowała jako moderatorka debaty. Poszło jej wspaniale, rozmowa toczyła się gładko, dyskutanci wypowiadali się mądrze i z szacunkiem do interlokutorów. Spotkanie rozpoczęło się od przeczytania czterech cytatów, które nakierunkowały nas na właściwe tory dyskusji. Szybko zaczęły pojawiać się ważkie pytania, z których jedno przebijało się najbardziej: czy Istnienie jest tylko cierpieniem? Czy może jednak czymś więcej? Każdy z nas przecież potrzebuje radości, czy nadziei w życiu. Cierpienie kojarzy się wszy...

Zapraszam na jedenastą odsłonę naszego cyklu „Filozoficznie o filmach”. Tym razem piszę o niezależnym polskim dziele „Chleb i sól”. Ekranizacja opowiada historię młodego mężczyzny, który studiuje w Akademii Muzycznej w Warszawie, a wakacje spędza w rodzinnym miasteczku. Rodzina i nauczyciele są z niego dumni. Przyjaciele widzą w Tymoteuszu uosobienie ich marzenia o wyrwaniu się z prowincji. Sam bohater dostrzega jednak różnice pomiędzy nim a rówieśnikami, którzy zostali, chociaż unika wszelkiego snobizmu i zadęcia. Stara się nie wywyższać, i być taki sam jak oni. Jest to jednak trudniejsze, niż mu się wydawało, i wymaga kolejnych kompromisów. Młodzi ludzie spędzają czas na słodkim nic nierobieniu – albo pływają w jeziorze i opalają się, albo piją alkohol w plenerze, albo przesiadują w barach. Coraz bardziej znudzeni szukają atrakcji. Prowadzący kebab Arabowie stają się łatwym celem: najpierw głupich żartów, następnie zastraszania i kradzieży. Tymoteusz stara się załagodzić sytuację, le...

Tegoroczny wrzesień jest chyba rekordowy, jeśli chodzi o liczbę zebrań zarządu naszego klubu. Ale to dobra i piękna wiadomość, bo powody tych spotkań są ważne, a i sam przebieg każdego wydarzenia wyjątkowy. W niedzielnym posiedzeniu w Michałowicach (trwało ponad 5 godzin) wzięły udział trzy osoby: Ola P., Sandra i Michał. Dziękujemy Oli za zaproszenie, cudowną gościnę i domową atmosferę. Tym razem rozmawialiśmy głównie o wierze, i wszystkich jej aspektach (także o tym, co wtedy gdy się ją traci). Rozmowa była bardzo poważna, głęboka, z frapującymi wnioskami. Poświęciliśmy też trochę czasu przyszłości Kalokagatii. Chcemy wrócić do spotkań online. Niebawem na stronie ukaże się tekst o kolejnym filmie (artykuł jest już w zasadzie ukończony, więc mogę to napisać), który porusza dosyć aktualny temat imigrantów. Plany są ważne, ale najważniejsi są ludzie. Ostatnie tygodnie nie były łatwe dla naszego klubu, lecz mocno wierzymy, że następne przyniosą szczęśliwe wiadomości, i wkrótce wszyscy bę...

Początek września przyniósł przyspieszenie w spotkaniach Kalokagatii. Tak duży jest głód filozofowania w naszym towarzystwie 😊 Po wcześniej zaplanowanym zgromadzeniu 1 września, w ubiegłym tygodniu spontanicznie umówiliśmy się na kolejne posiedzenie, które odbyło się 8 września. Skorzystaliśmy z zaproszenia Oli P. i w jej pięknym domu w Michałowicach oraz ogrodzie dyskutowaliśmy ponad 6 godzin! Było to, bez wątpienia, jedno z najlepszych zebrań zarządu w historii. Przez jedną z osób może być wspominane bardzo długo, bo zainspirowaliśmy ją do podjęcia ważnych decyzji. Efekty już są 😊 W niedzielnym spotkaniu wzięło udział pięć osób: Natalia, Ola N., Ola P., Grzegorz i Michał. Rozmawialiśmy o łapaniu oddechu w życiu, edukacji, świecie influencerów, przyjaźni damsko-męskiej (czy jest możliwa? Głosy były podzielone), rodzinie , ciekawych filmach, odwadze, roli konkretnych doświadczeń w życiu (czy są niezbędne?) i o tym, czy świat wyglądałby kompletnie inaczej, gdyby nie zaistniały konkret...

Sierpień to dla Kalokagatii zawsze czas urlopów, więc w tym miesiącu spotkania były zawieszone. Ale we wrześniu wszyscy już wrócili do domów, a że byliśmy za sobą stęsknieni, to szybko udało nam się zorganizować kolejne zebranie, co w poprzednim roku szkolnym przychodziło nam z dużym trudem. Jest to dla nas powód do zadowolenia. W niedzielnym posiedzeniu wzięły udział cztery osoby: Marzena, Ola N. Grzegorz i Michał. Wydarzenie trwało ponad 2 godziny i upłynęło w radosno-nostalgicznej atmosferze. Głównie wspominaliśmy niedawne dzieje, ale czyniliśmy to ze śmiechem na ustach. Rozpamiętywaliśmy z zapałem dopiero co minione wakacje (ze szczególnym uwzględnieniem najdziwniejszych noclegów), ale także drugie wyjazdowe zebranie zarządu w Okulicach, które, znowu, obfitowało w mądre dyskusje oraz anegdotyczne sytuacje (relacja w linku na dole strony). Na sam koniec porozmawialiśmy o interesujących lekturach, zwłaszcza jedna nas szczególnie poruszyła – książka Wiesława Łuki „Nie oświadczam się”....