Krakowski Klub Filozoficzny Kalokagatia

Na temat celowości oraz tego, jaką funkcję pełni cel w życiu człowieka, można napisać osobny, bardzo obszerny artykuł i byłby to temat trudny do wyczerpania. Wydaje się, że wszystko, co robimy, podporządkowane jest zawsze osiągnięciu jakiegoś celu, z pewnością niełatwo jest podać przykład zupełnie bezcelowej czynności. Nawet „nicnierobienie” może stanowić cel sam w sobie, jeśli jest intencjonalne 😊 Celem (nomen omen 😊) tego artykułu nie jest jednak rozważanie celowości w ogóle. Pragnę wziąć pod lupę cele, jakimi kierują się ludzie oddający się bardzo popularnemu hobby: górskim wędrówkom. Powinnam zacząć od tego, że sama jestem wielką miłośniczką trekkingu. Gdybym mogła, co tydzień jeździłabym w góry. Dlaczego? Znam osoby, które cieszą się górami ze względu na perspektywę zdobycia kolejnych szczytów. Nie dostrzegają oni raczej przyjemności w samej wspinaczce, lecz znajdują ogromną satysfakcję dopiero będąc na wierzchołku. Niektórzy z tego powodu nie są zbyt chętni na wybranie się na w...

Tematem tego tekstu będzie wdzięczność, więc należy go rozpocząć od podziękowań 😊 Przede wszystkim dla Viktorii za wspaniałą konwersację, po której mam nowe spojrzenie na wiele spraw i zdecydowanie zainspirowała mnie do napisania tego artykułu. Rozmowę odbyliśmy w dosyć niecodziennych okolicznościach, bowiem na mojej ulubionej skale w Son Veri (Majorka), znajdującej się nieopodal brzegu, ale już na pełnym morzu. Zawsze odpoczywam tam po sesji pływania, i osuszam się przed powrotem na skalistą plażę. Tym razem dołączyła do mnie Vika i ubrani w stroje kąpielowe, rozpoczęliśmy trwający kilka godzin, prawie aż do zachodu słońca, dialog. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak wiele otrzymałem w tak krótkim czasie.  Viktorio, dziękuję Ci za tę rozmowę, za Camino, i za wszystko! Dziękuję także członkom Kalokagatii za bardzo ożywioną dyskusję na październikowym i listopadowym Zebraniu Zarządu (relacje w linkach: https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2022/10/zebranie-zarzadu-1-pazd...

26 listopada, w sobotę odbyła się kolejna „Spelunka Filozoficzna”. W zjeździe uczestniczyło 5 osób: Marzena, Ola, Sandra, Artur i Michał. Spotkanie upłynęło w bardzo dobrej i przyjaznej atmosferze. Jak zawsze, zresztą 😊     Wydarzenie zostało zaplanowane na dzień zwycięstwa Polaków na Mundialu, ale o futbolu dyskutowaliśmy mało. W Kalokagatii tyle się dzieje, i będzie działo. Nie o wszystkim możemy jednak teraz napisać, ale ostatni miesiąc roku powinien przynieść wspaniałe wiadomości. Bądźcie cierpliwi! W związku z naszymi obowiązkami zawodowymi, na blogu nie pojawia się tyle tekstów, ile zamierzaliśmy opublikować. Gwarantujemy jednak, że one cały czas się tworzą, i w grudniu będzie można znaleźć wiele wartościowych treści na naszej stronie. Chcemy wrócić do idei napisania jednego artykułu na wybrany temat rozpisanego na kilka głosów (ostatni taki tekst: https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2022/11/czym-dla-nas-jest-filozofia.html ). Ta idea wydaje się idealnym ...

Dzisiaj, w trzeci czwartek listopada, świętujemy światowy dzień filozofii. Dla wszystkich członków Krakowskiego Klubu Filozoficznego Kalokagatia jest ona najważniejszą z nauk. Ale wpływ filozofii wykracza poza świat akademickich murów. Towarzyszy nam stale, każdego dnia, w wielu czynnościach codziennego życia. Napisaliśmy wspólnymi siłami tekst, który jest próbą oddania hołdu filozofii i odpowiedzią na pytanie, czym ona właściwie dla nas jest. Zachęcamy do lektury!   No pytanie czym dla mnie jest filozofia, moja odpowiedź jest właściwie prosta: to podstawa wszystkiego, co się dzieje w życiu. Jest fundamentem codzienności, decyzji, działań, oceny rzeczywistości, relacji z innymi ludźmi. Czasem bywa ciężko – niektóre dni przypominają walkę o przetrwanie od rana do wieczora, z wieloma mniejszymi i większymi zadaniami do wykonania, a po drodze niespodziankami, które to utrudniają. Co w tym wszystkim robi filozofia? Filozofia ułatwia i – jak pisał Boecjusz – pociesza :) To nie tylk...

W minioną niedzielę, 6 listopada odbyło się kolejne Zebranie Zarządu Krakowskiego Klubu Filozoficznego Kalokagatia. Wzięły w nim udział 4 osoby: Marzena, Ola, Sandra i Michał.     Spotkanie trwało ponad 3 godziny i upłynęło w świetnej atmosferze. Po zebraniu się wszystkich członków, rozpoczęliśmy dyskusję nad bieżącymi sprawami klubu. Październik był dla nas niezwykle udany. Opublikowaliśmy na blogu aż 5 tekstów (częściej niż jeden na tydzień), co przełożyło się na trzeci najlepszy wynik miesięczny w historii strony. Dziękujemy Wam pięknie, nasi czytelnicy! Chociaż akurat każdemu przybyło obowiązków zawodowych (niechybny znak, że rok ma się ku końcowi), to w listopadzie nie zamierzamy zwalniać tempa, i już niebawem będzie to widać 😊 Zgłoszone pomysły na artykuły zapowiadają się nader interesująco. Chcemy też wrócić do idei wspólnego tekstu na jeden konkretny temat. Poprzedni o wakacjach ( https://kalokagatiakrakow.blogspot.com/2022/06/filozoficznie-o-wakacjach.html ) spot...

Oglądam bardzo dużo filmów dokumentalnych i jeden z nich zainspirował mnie do napisania tego niedługiego tekstu. Dzieło „Żyć pełnią życia” (reżyseria: Sky Bergman) oddaje głos ponad 75-letnim seniorom z różnych klas społecznych, którzy przedstawiają swój pomysł na szczęśliwe życie. Wśród licznych odpowiedzi, jedna powtarzała się najczęściej. „Należy się cieszyć z tego, co się ma, a nie martwić tym, czego się nie ma”. Inaczej mówiąc (i parafrazując sławne filozoficzne powiedzenie): „dlaczego szklanka jest bardziej do połowy pełna niż do połowy pusta”. Prawie 1/3 mojego życia pracowałem jako dziennikarz sportowy. Spełniłem tym samym swoje marzenie z dzieciństwa, gdyż jestem kibicem od małego, a na mecze Cracovii chodziłem, zanim w ogóle poszedłem do szkoły. Najpierw interesując się sportem, a potem zajmując się nim zawodowo, widziałem i wiedziałem, że kluczową rolę w odniesieniu sukcesu pełni ambicja. Dewiza olimpijska brzmi „Citius, altius, fortius” (szybciej, wyżej, mocniej). Fun...

Sukces pierwszej wyprawy członków Krakowskiego Klubu Filozoficznego Kalokagatia (wschód słońca na Babiej Górze. Relacja w linku na końcu tekstu) zachęcił nas do planowania kolejnych eskapad. Wspólnie ustaliliśmy, że następnym razem udamy się w Tatry. Wybór padł na Halę Gąsienicową i Czarny Staw Gąsienicowy. Termin był uzależniony od pogody, naszego zdrowia i pokonania pewnych przeszkód organizacyjnych. W sobotę, 15 października wszystkie czynniki zagrały na naszą korzyść i po godzinie 4 rano mogliśmy ruszyć w kierunku Zakopanego, z wcześniejszym przystankiem w Szaflarach. W wyjeździe udział wzięły cztery osoby: Ola, Sandra, Kuba i Michał. To zbliżony skład do tego babiogórskiego, więc atmosfera była fantastyczna i przyjacielska. Pięknie Wam za nią dziękuję. Przed godziną 7 zostawiliśmy samochód pod Wielką Krokwią i dziarskim krokiem ruszyliśmy do Kuźnic. Trochę zaskoczyła nas pogoda, było znacznie chłodniej niż w Krakowie, około 5 stopni Celsjusza. Podobna temperatura towarzyszyła nam ...